" Ο γελοιογράφος σαν σχολιαστής"

Πόσες φορές έχει τύχει να πάρουμε στα χέρια μας μια εφημερίδα και ενώ έχουμε φρίξει κυριολεκτικά από τις ειδήσεις που διαβάζουμε, ξαφνικά «πέφτει» το μάτι μας
πάνω σε ένα χιουμοριστικό σκίτσο; Ένα σκίτσο το οποίο, αφού μας έχει κάνει να γελάσουμε υπερβολικά, μας κάνει να σκεφτούμε τα πράγματα κάπως πιο ψύχραιμα-όχι επιδερμικά ,αλλά εις βάθος-να επικεντρωθούμε στην ουσία ενός θέματος ή σε άλλες παραμέτρους του, που μπορεί να μην είχαμε αντιληφθεί. Αυτό ακριβώς είναι αυτό που κάνει ένα γελοιογράφο πιο ξεχωριστό ,από έναν απλό σκιτσογράφο που απλά σκιτσάρει για κόμιξ ή περιοδικά, χωρίς ειδικό σκοπό ,αν και σήμερα ακόμη τα κόμιξ έχουν θεματικές και πολλές φορές ιδιαίτερο χιούμορ(βλ.«Αρκάς»κ.α.).
Η γελοιογραφία είναι διεθνές «φαινόμενο» ,το οποίο υπάρχει και στην Ελλάδα από τότε που εμφανίστηκαν τα πρώτα ελληνικά φύλλα(εφημερίδας). Αρκετοί είναι οι Έλληνες γελοιογράφοι που ασχολήθηκαν και ασχολούνται εκτενώς με την επικαιρότητα ,προσπαθώντας επιτυχημένα να την αποδομήσουν με τα ανεπανάληπτα σκίτσα τους .Αρχίζοντας από τους πρωτομάστορες που ανήκουν πια , στην ιστορία: τον Φωκίωνα Δημητριάδη, τον Αρχέλαο (Αντώναρο), τον Μέντη Μποσταντζόγλου (Μποστ), τον ΚΥΡ ( Κυριακόπουλο Γιάννη ) και τον Βασίλη Χριστοδούλου-«βετεράνο»αλλά πάντα στις επάλξεις ,που κοντεύει να συμπληρώσει σχεδόν έναν αιώνα ζωής , φτάνοντας μέχρι τους σύγχρονους: Γιάννη Ιωάννου, Ηλία Μακρή
( ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ), Έφη Ξένου, Στάθη Σταυρόπουλο («ΣΤΑΘΗΣ Σ.»- ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ) ,Γιάννη Λογοθέτη(Λογό) και ο –ευρέως γνωστός- Σπύρος Ορνεράκης ,που έχει δημιουργήσει και δική του σχολή σκιτσογραφίας.
Συνήθως η σκοπιά , από την οποία οι γελοιογράφοι βλέπουν την πολιτική πραγματικότητα ,την επικαιρότητα ή κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα ,είναι αρκετά καυστική, και μάλλον αυτό είναι απαραίτητο για την κρίση των αναγνωστών-θεατών.
Το να παρουσιάζουν την κοινή, και παράλληλα και δική τους αντίληψη ,μέσα από τα αστεία τους σκίτσα, είναι για τους γελοιογράφους τρόπος ζωής. Φυσικά, οι γελοιογράφοι αποζητούν αυτή την διάδραση των σκίτσων τους με τους θεατές-δέκτες, αφού η αποδοχή των γελοιογραφιών τους σημαίνει αυτόματα και την αναγνώρισή τους από το κοινό. Ένας γελοιογράφος της νέας γενιάς είναι ο Τάσος Αναστασίου ,μόλις 30 ετών, που η δουλειά του πρωτοδημοσιεύτηκε το 1999στο περιοδικό «Αντί»,ενώ σήμερα εργάζεται στην εφημερίδα «Τα Νέα». Σκίτσα του δημοσιεύονται επίσης στην εφημερίδα «Κυριακάτικη Αυγή» και στο περιοδικό «Γαλέρα».
Λέγεται πως μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Το ίδιο, άλλωστε, ισχύει και για ένα σκίτσο, δεν νομίζετε;