Από την αρχη αυτού του έτους(2008), γίνονται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο φιλότιμες προσπάθειες για την καθαριότητα του χώρου-σε σύγκριση με την αναλγησία των προηγούμενων χρόνων.Βέβαια ,το όλο εγχείρημα ,μοιάζει με το κτίσιμο στο γεφύρι της Άρτας.
Ολιμερής το κτίζανε ,την νύχτα γκρεμιζότανε! Δηλαδή,πολλές από τις προσπάθειες για την καθαριότητα του χώρου,ακυρώνονται αμέσως , αφου κάποιοι -αν μη τι άλλο- κουφιοκέφαλοι, από παρατάξεις,διαφημιστικές εταιρίες, ταξιδιωτικά γραφεία, και λοιπά, συνεχίζουν να καλύπτουν ΚΑΘΑΡΟΥΣ τοίχους(αλλά και πόρτες, παράθυρα,πίνακες,παγκάκια,όπου βρούν γενικότερα) , με την "πραμάτεια" τους. Όχι,οι πίνακες ανακοινώσεων δεν είναι αρκετοί για αυτούς.Ευτυχώς, διαπιστώνω πως όλα αυτά τα χαρτιά, ξηλώνονται τακτικά από τους υπεύθυνους του πανεπιστημίου.Δυστυχώς όμως, όλοι αυτοί οι επιτήδειοι, κατευθείαν τρέχουν να ξανατοποθετήσουν τις αφίσες τους ,για να διαφημιστούν στους χώρους του δημόσιου πανεπιστημίου. Επίσης τις τελευταίες 2 εβδομάδες, έγιναν εξαιρετικά πετυχημένες προσπάθειες καθαρισμού,της -πάντα βρόμικης-υπόγειας διάβασης ,που βρίσκεται δίπλα από το Πάντειο(όχι αυτή που είναι κάτω από την λεωφόρο Συγγρού, την άλλη,που οδηγεί στην Καλλιρόης) . Τι κρίμα όμως που η καθαριότητα δεν κράτησε για πολύ,αφού κάποιοι άλλοι -επίσης κουφιοκέφαλοι-θέλησαν να εκφράσουν την "καλλιτεχνική" τους φύση,με άθλια grafities,πάνω στους καθαρούς τοίχους. Και πάλι όμως οι άνθρωποι της καθαριότητας, έσπευσαν να τους επαναφέρουν στην προηγούμενη-καθαρή- κατάστασή τους.
Άραγε, για πόσο ακόμα,θα συνεχίζεται αυτό το παιχνίδι γάτας-ποντικιού?
Για πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε , όλοι αυτοί οι επιτήδειοι, να κάνουν ό,τι θέλουν-ακόμα και να βρομίζουν- τους χώρους του -δημόσιου-Παντείου Πάνεπιστημίου?
Δευτέρα 19 Μαΐου 2008
Πέμπτη 8 Μαΐου 2008
ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ
Μα επιτέλους ,τί θα γινει με τους αναρχικούς και τις οργανώσεις τους?
Όσο νόμιμες και αν είναι ,πιστεύω πώς κανείς δεν τους δίνει το δικαίωμα να βάζουν τις αφίσες τους όπου τους κατέβει!
Ακόμη και πάνω στους κάδους της ανακύκλωσης! Άν είναι δυνατόν!
Θεωρώ πως υπάρχουν αρκετοί τοίχοι ακόμη, που τους έχουν "ξεφύγει" ,και δεν τους έχουν χρησιμοποιήσει για τις ακραίες απόψεις τους.
Τι να πώ πια! Δηλαδή δεν φτάνει που οι κάδοι ανακύκλωσης είναι πολύ λιγότεροι από όσο θα έπρεπε να είναι,και προσφάτως έχουν απομακρυνθεί μεταξύ τους, είτε έχουν συγκεντρωθεί σε κεντρικά σημεία (σε διάφορα προάστια των Αθηνών,από την ελληνική εταιρία ανακύκλωσης),δυσκολεύοντας την πρόσβαση των πολιτών σε αυτούς-τώρα έχουμε και τους αναρχικούς ,που χρησιμοποιούν παράνομα τους κάδους για να διακυρήξουν τα πιστεύω τους, κρύβωντας το σχημα της ανακύκλωσης, καθιστώντας έτσι τους μπλέ κάδους
-πολλές φορές- ουσιαστικά αόρατους.
ΕΛΠΙΖΩ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ,ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ Ή ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ,ΝΑ ΜΕΡΙΜΝΗΣΕΙ ,ΠΑΤΑΣΣΟΝΤΑΣ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ(ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ).
Χ.Κ.
Όσο νόμιμες και αν είναι ,πιστεύω πώς κανείς δεν τους δίνει το δικαίωμα να βάζουν τις αφίσες τους όπου τους κατέβει!
Ακόμη και πάνω στους κάδους της ανακύκλωσης! Άν είναι δυνατόν!
Θεωρώ πως υπάρχουν αρκετοί τοίχοι ακόμη, που τους έχουν "ξεφύγει" ,και δεν τους έχουν χρησιμοποιήσει για τις ακραίες απόψεις τους.
Τι να πώ πια! Δηλαδή δεν φτάνει που οι κάδοι ανακύκλωσης είναι πολύ λιγότεροι από όσο θα έπρεπε να είναι,και προσφάτως έχουν απομακρυνθεί μεταξύ τους, είτε έχουν συγκεντρωθεί σε κεντρικά σημεία (σε διάφορα προάστια των Αθηνών,από την ελληνική εταιρία ανακύκλωσης),δυσκολεύοντας την πρόσβαση των πολιτών σε αυτούς-τώρα έχουμε και τους αναρχικούς ,που χρησιμοποιούν παράνομα τους κάδους για να διακυρήξουν τα πιστεύω τους, κρύβωντας το σχημα της ανακύκλωσης, καθιστώντας έτσι τους μπλέ κάδους
-πολλές φορές- ουσιαστικά αόρατους.
ΕΛΠΙΖΩ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ,ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ Ή ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ,ΝΑ ΜΕΡΙΜΝΗΣΕΙ ,ΠΑΤΑΣΣΟΝΤΑΣ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ(ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ).
Χ.Κ.
Κυριακή 13 Απριλίου 2008
" Ο γελοιογράφος σαν σχολιαστής"
Πόσες φορές έχει τύχει να πάρουμε στα χέρια μας μια εφημερίδα και ενώ έχουμε φρίξει κυριολεκτικά από τις ειδήσεις που διαβάζουμε, ξαφνικά «πέφτει» το μάτι μας
πάνω σε ένα χιουμοριστικό σκίτσο; Ένα σκίτσο το οποίο, αφού μας έχει κάνει να γελάσουμε υπερβολικά, μας κάνει να σκεφτούμε τα πράγματα κάπως πιο ψύχραιμα-όχι επιδερμικά ,αλλά εις βάθος-να επικεντρωθούμε στην ουσία ενός θέματος ή σε άλλες παραμέτρους του, που μπορεί να μην είχαμε αντιληφθεί. Αυτό ακριβώς είναι αυτό που κάνει ένα γελοιογράφο πιο ξεχωριστό ,από έναν απλό σκιτσογράφο που απλά σκιτσάρει για κόμιξ ή περιοδικά, χωρίς ειδικό σκοπό ,αν και σήμερα ακόμη τα κόμιξ έχουν θεματικές και πολλές φορές ιδιαίτερο χιούμορ(βλ.«Αρκάς»κ.α.).
Η γελοιογραφία είναι διεθνές «φαινόμενο» ,το οποίο υπάρχει και στην Ελλάδα από τότε που εμφανίστηκαν τα πρώτα ελληνικά φύλλα(εφημερίδας). Αρκετοί είναι οι Έλληνες γελοιογράφοι που ασχολήθηκαν και ασχολούνται εκτενώς με την επικαιρότητα ,προσπαθώντας επιτυχημένα να την αποδομήσουν με τα ανεπανάληπτα σκίτσα τους .Αρχίζοντας από τους πρωτομάστορες που ανήκουν πια , στην ιστορία: τον Φωκίωνα Δημητριάδη, τον Αρχέλαο (Αντώναρο), τον Μέντη Μποσταντζόγλου (Μποστ), τον ΚΥΡ ( Κυριακόπουλο Γιάννη ) και τον Βασίλη Χριστοδούλου-«βετεράνο»αλλά πάντα στις επάλξεις ,που κοντεύει να συμπληρώσει σχεδόν έναν αιώνα ζωής , φτάνοντας μέχρι τους σύγχρονους: Γιάννη Ιωάννου, Ηλία Μακρή
( ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ), Έφη Ξένου, Στάθη Σταυρόπουλο («ΣΤΑΘΗΣ Σ.»- ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ) ,Γιάννη Λογοθέτη(Λογό) και ο –ευρέως γνωστός- Σπύρος Ορνεράκης ,που έχει δημιουργήσει και δική του σχολή σκιτσογραφίας.
Συνήθως η σκοπιά , από την οποία οι γελοιογράφοι βλέπουν την πολιτική πραγματικότητα ,την επικαιρότητα ή κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα ,είναι αρκετά καυστική, και μάλλον αυτό είναι απαραίτητο για την κρίση των αναγνωστών-θεατών.
Το να παρουσιάζουν την κοινή, και παράλληλα και δική τους αντίληψη ,μέσα από τα αστεία τους σκίτσα, είναι για τους γελοιογράφους τρόπος ζωής. Φυσικά, οι γελοιογράφοι αποζητούν αυτή την διάδραση των σκίτσων τους με τους θεατές-δέκτες, αφού η αποδοχή των γελοιογραφιών τους σημαίνει αυτόματα και την αναγνώρισή τους από το κοινό. Ένας γελοιογράφος της νέας γενιάς είναι ο Τάσος Αναστασίου ,μόλις 30 ετών, που η δουλειά του πρωτοδημοσιεύτηκε το 1999στο περιοδικό «Αντί»,ενώ σήμερα εργάζεται στην εφημερίδα «Τα Νέα». Σκίτσα του δημοσιεύονται επίσης στην εφημερίδα «Κυριακάτικη Αυγή» και στο περιοδικό «Γαλέρα».
Λέγεται πως μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Το ίδιο, άλλωστε, ισχύει και για ένα σκίτσο, δεν νομίζετε;
πάνω σε ένα χιουμοριστικό σκίτσο; Ένα σκίτσο το οποίο, αφού μας έχει κάνει να γελάσουμε υπερβολικά, μας κάνει να σκεφτούμε τα πράγματα κάπως πιο ψύχραιμα-όχι επιδερμικά ,αλλά εις βάθος-να επικεντρωθούμε στην ουσία ενός θέματος ή σε άλλες παραμέτρους του, που μπορεί να μην είχαμε αντιληφθεί. Αυτό ακριβώς είναι αυτό που κάνει ένα γελοιογράφο πιο ξεχωριστό ,από έναν απλό σκιτσογράφο που απλά σκιτσάρει για κόμιξ ή περιοδικά, χωρίς ειδικό σκοπό ,αν και σήμερα ακόμη τα κόμιξ έχουν θεματικές και πολλές φορές ιδιαίτερο χιούμορ(βλ.«Αρκάς»κ.α.).
Η γελοιογραφία είναι διεθνές «φαινόμενο» ,το οποίο υπάρχει και στην Ελλάδα από τότε που εμφανίστηκαν τα πρώτα ελληνικά φύλλα(εφημερίδας). Αρκετοί είναι οι Έλληνες γελοιογράφοι που ασχολήθηκαν και ασχολούνται εκτενώς με την επικαιρότητα ,προσπαθώντας επιτυχημένα να την αποδομήσουν με τα ανεπανάληπτα σκίτσα τους .Αρχίζοντας από τους πρωτομάστορες που ανήκουν πια , στην ιστορία: τον Φωκίωνα Δημητριάδη, τον Αρχέλαο (Αντώναρο), τον Μέντη Μποσταντζόγλου (Μποστ), τον ΚΥΡ ( Κυριακόπουλο Γιάννη ) και τον Βασίλη Χριστοδούλου-«βετεράνο»αλλά πάντα στις επάλξεις ,που κοντεύει να συμπληρώσει σχεδόν έναν αιώνα ζωής , φτάνοντας μέχρι τους σύγχρονους: Γιάννη Ιωάννου, Ηλία Μακρή
( ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ), Έφη Ξένου, Στάθη Σταυρόπουλο («ΣΤΑΘΗΣ Σ.»- ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ) ,Γιάννη Λογοθέτη(Λογό) και ο –ευρέως γνωστός- Σπύρος Ορνεράκης ,που έχει δημιουργήσει και δική του σχολή σκιτσογραφίας.
Συνήθως η σκοπιά , από την οποία οι γελοιογράφοι βλέπουν την πολιτική πραγματικότητα ,την επικαιρότητα ή κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα ,είναι αρκετά καυστική, και μάλλον αυτό είναι απαραίτητο για την κρίση των αναγνωστών-θεατών.
Το να παρουσιάζουν την κοινή, και παράλληλα και δική τους αντίληψη ,μέσα από τα αστεία τους σκίτσα, είναι για τους γελοιογράφους τρόπος ζωής. Φυσικά, οι γελοιογράφοι αποζητούν αυτή την διάδραση των σκίτσων τους με τους θεατές-δέκτες, αφού η αποδοχή των γελοιογραφιών τους σημαίνει αυτόματα και την αναγνώρισή τους από το κοινό. Ένας γελοιογράφος της νέας γενιάς είναι ο Τάσος Αναστασίου ,μόλις 30 ετών, που η δουλειά του πρωτοδημοσιεύτηκε το 1999στο περιοδικό «Αντί»,ενώ σήμερα εργάζεται στην εφημερίδα «Τα Νέα». Σκίτσα του δημοσιεύονται επίσης στην εφημερίδα «Κυριακάτικη Αυγή» και στο περιοδικό «Γαλέρα».
Λέγεται πως μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Το ίδιο, άλλωστε, ισχύει και για ένα σκίτσο, δεν νομίζετε;
Δευτέρα 7 Απριλίου 2008
ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ=S.O.S
7/4/2008
"ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΠΟΔΗΛΑΤΟ !"
Αυτό ισχυρίζονται οι χιλιάδες που διαδήλωσαν εχθές στο κέντρο της Αθήνας ,αλλά και σε άλλες 20 ελληνικές πόλεις.Στόχος τους: η ένταξη του ποδήλατου,του πιο φιλικού μέσου μεταφοράς ,στην καθημερινή μετακίνηση των Ελλήνων.
Πρέπει να το πάρουμε απόφαση και εμέις οι πολίτες, αλλά και οι φορείς του ελληνικού κράτους,πως η δημιουργία ποδηλατοδρόμων είναι πλέον απαραίτητη!
Αναγκαία είναι επίσης και η μεταφορά των ποδηλάτων από τα μέσα μαζικής μεταφοράς,όχι μόνο της πρωτεύουσας Αθήνας αλλά και όλης της χώρας! Ας πάρουμε επιτέλους παράδειγμα από τις υπόλοπες ευρωπαϊκές χώρες,σε προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που όντως είναι εφαρμόσιμες και στην χώρα μας και θα έχουν μόνο θετικά αποτελέσματα.
Ύστερα από την ανεπανόρθωτη καταστροφή της χώρας μας πέρισυ το καλοκαίρι,από τις πυρκαγιές, σε συνδυασμό με το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τα ποδήλατα ως μέσο μεταφοράς μοιάζουν να είναι η μόνη λύση.
Εμπρός για μια πιο οικολογική αντιμετώπιση ,απέναντι στην (μαζική) μεταφορα των πολιτών.ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΎ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ !ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΟ ΑΕΡΑ !
Χ.Κ.
Κυριακή 6 Απριλίου 2008
Τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης
Άραγε έχει όρια η ελευθερία ,στην έκφραση, είτε στον λόγο γενικότερα ;
«ελευθερία, η(ουσ.): η κατάσταση του μη φυλακισμένου ατόμου ή αυτού που δεν εξουσιάζεται από κανέναν/ η δυνατότητα δράσης χωρίς περιορισμούς /εθνική ανεξαρτησία , αυτοτέλεια.» Έτσι περιγράφεται ο όρος «ελευθερία» στο λεξικό.
Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε πως στην απόλυτη ελευθερία ,όρια δεν υπάρχουν.
Ζούμε όμως σε μία οργανωμένη κοινωνία με καθορισμένα πλαίσια κανόνων και συμπεριφορών. Έχουμε νόμους και ένα σύνταγμα, κάτω από τα οποία δρούμε καθημερινά ,προσέχοντας να μην παρανομούμε, όχι-πια- γιατί κάποιος μας το επέβαλε, αλλά διότι έτσι έχουμε συνηθίσει να κάνουμε. Υπάρχουν βέβαια και οι παράνομοι ,τα απολωλότα πρόβατα! Πέρα όμως από τους νόμους ,ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί ότι αυτοί είναι οι σωστοί; Οι πολίτες καθορίζουν το κράτος ή το κράτος τους πολίτες; Υπάρχει ελευθεροστομία και ελευθεροτυπία σε αυτή την χώρα, αλλά και παγκοσμίως ;
Δυστυχώς τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης είναι πολύ υποκειμενικά
ακόμη και στις πιο δημοκρατικές χώρες. Κάθε καινοτομία ή κάθε υπερβατική ιδέα, δεν χαίρει απαραίτητα ενθουσιασμού. Αντίθετα τις περισσότερες φορές τυγχάνει δέκτης απαξίωσης και αντιδράσεων. Η αξία που δίνουν κάποιοι ,άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, σε ιδεολογίες ή στα εθνικά σύμβολα ή στην τέχνη ,είναι αυτή που τις πιο πολλές φορές ξεπερνά τα όρια της ελευθεριότητας των άλλων.
Κανονικά ,δεν πρέπει να υπάρχουν όρια στην ελευθερία. Όμως εκεί που σταματάει η ελευθερία του ενός ,αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Τα παραδείγματα καθημερινώς πολλά ,και οι αντίστοιχες αντιδράσεις το ίδιο. Η περιουσία για παράδειγμα, ενός δημόσιου κτηρίου, είναι κοινή ή όχι; Έχει ο καθένας το δικαίωμα να την διαχειρίζεται όπως θέλει ή ακόμα και να την καταστρέψει; Μάλλον όχι ,και για αυτές τις περιπτώσεις υπάρχουν οι νόμοι και οι ρήτρες. Αλλά σε διαφορετικές καταστάσεις τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Όταν για παράδειγμα, κάποιος δημοσιογράφος ταλαντεύεται για το αν πρέπει να δημοσιεύσει μια απόρρητη πληροφορία που έχει ,ταλαντεύεται ανάμεσα στην ελεύθερη πληροφόρηση των αναγνωστών του και στην παραβίαση των νόμων της χώρας του ,αφού μάλλον θα βρεθεί κατηγορούμενος για εθνική προδοσία.
Η (προσωπική) ηθική πρέπει να συνδυάζεται με την δουλειά, αλλά το δίκαιο δεν έχει ηθική.
Από την άλλη μεριά η προπαγάνδα , σε όλες τις μορφές της, πιστεύω ότι αναιρεί την ελευθερία των ανθρώπων και παράλληλα θαμπώνει την κρίση τους.
Ούτε η θρησκεία πρέπει να είναι κάτι που μας περιορίζει ,ή μας καθιστά ανελεύθερους. Αντιθέτως πρέπει να προωθεί την ελευθερία.
Επί παραδείγματι ,οι διαμαρτυρίες των Θιβετιανών για ανεξαρτησία-δηλαδή ελευθερία-από την Κίνα, (ακόμα και στην Ελλάδα κατά την διάρκεια της αφής της Ολυμπιακής φλόγας )συνοδεύονται από την υποστήριξη θιβετιανών βουδιστών καλόγερων. Ας μην πάμε όμως τόσο μακριά, αφού και στην ελληνική επανάσταση η εκκλησία στήριξε τους αγώνες για ελευθερία με κάθε τρόπο.
Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις όπου οι τραβηγμένες ιδεολογίες κάποιων
γίνονται αντικείμενο ελεύθερης συζήτησης ,όπως για παράδειγμα σε sites νεοναζιστών ή κάθε τύπου ρατσιστών.
Τέλος η τέχνη, που δεν πρέπει να έχει όρια και άρα, να είναι ελεύθερη
δεν πρέπει να στρατεύεται ή να εξυπηρετεί σκοπούς ,διότι σε τέτοιες περιπτώσεις
υπερβαίνει τα όρια της ελευθερίας των άλλων. Όπως για παράδειγμα κάποιες αφίσες που πρόσφατα αναρτήθηκαν στα Σκόπια και παρουσίαζαν την ελληνική σημαία-που είναι ένα εθνικό σύμβολο-παραποιημένη και αμαυρωμένη, αφού ο σταυρός είχε μετατραπεί σε σβάστικα. Ο «καλλιτέχνης» αυτού του τερατουργήματος, ισχυρίστηκε πως πρόκειται για τέχνη που δεν προσβάλλει την ελευθερία ή τα πατριωτικά συναισθήματα κανενός. Σε τέτοιου είδους περιπτώσεις καλό θα ήταν να διαχωρίζουμε που σταματά η δική μας ελευθερία και που αρχίζει των άλλων.
Οπότε, συμπαιρένουμε πως η ελευθερία της έκφρασης πρέπει να είναι αντικειμενική, χωρίς όρια ,αλλά ακόμα κι αν έχει όρια αυτά θα πρέπει να είναι
διακριτά ,χωρίς να καταπατούν την ελευθερία του άλλου.
Χ.Κ.
«ελευθερία, η(ουσ.): η κατάσταση του μη φυλακισμένου ατόμου ή αυτού που δεν εξουσιάζεται από κανέναν/ η δυνατότητα δράσης χωρίς περιορισμούς /εθνική ανεξαρτησία , αυτοτέλεια.» Έτσι περιγράφεται ο όρος «ελευθερία» στο λεξικό.
Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε πως στην απόλυτη ελευθερία ,όρια δεν υπάρχουν.
Ζούμε όμως σε μία οργανωμένη κοινωνία με καθορισμένα πλαίσια κανόνων και συμπεριφορών. Έχουμε νόμους και ένα σύνταγμα, κάτω από τα οποία δρούμε καθημερινά ,προσέχοντας να μην παρανομούμε, όχι-πια- γιατί κάποιος μας το επέβαλε, αλλά διότι έτσι έχουμε συνηθίσει να κάνουμε. Υπάρχουν βέβαια και οι παράνομοι ,τα απολωλότα πρόβατα! Πέρα όμως από τους νόμους ,ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί ότι αυτοί είναι οι σωστοί; Οι πολίτες καθορίζουν το κράτος ή το κράτος τους πολίτες; Υπάρχει ελευθεροστομία και ελευθεροτυπία σε αυτή την χώρα, αλλά και παγκοσμίως ;
Δυστυχώς τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης είναι πολύ υποκειμενικά
ακόμη και στις πιο δημοκρατικές χώρες. Κάθε καινοτομία ή κάθε υπερβατική ιδέα, δεν χαίρει απαραίτητα ενθουσιασμού. Αντίθετα τις περισσότερες φορές τυγχάνει δέκτης απαξίωσης και αντιδράσεων. Η αξία που δίνουν κάποιοι ,άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, σε ιδεολογίες ή στα εθνικά σύμβολα ή στην τέχνη ,είναι αυτή που τις πιο πολλές φορές ξεπερνά τα όρια της ελευθεριότητας των άλλων.
Κανονικά ,δεν πρέπει να υπάρχουν όρια στην ελευθερία. Όμως εκεί που σταματάει η ελευθερία του ενός ,αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Τα παραδείγματα καθημερινώς πολλά ,και οι αντίστοιχες αντιδράσεις το ίδιο. Η περιουσία για παράδειγμα, ενός δημόσιου κτηρίου, είναι κοινή ή όχι; Έχει ο καθένας το δικαίωμα να την διαχειρίζεται όπως θέλει ή ακόμα και να την καταστρέψει; Μάλλον όχι ,και για αυτές τις περιπτώσεις υπάρχουν οι νόμοι και οι ρήτρες. Αλλά σε διαφορετικές καταστάσεις τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Όταν για παράδειγμα, κάποιος δημοσιογράφος ταλαντεύεται για το αν πρέπει να δημοσιεύσει μια απόρρητη πληροφορία που έχει ,ταλαντεύεται ανάμεσα στην ελεύθερη πληροφόρηση των αναγνωστών του και στην παραβίαση των νόμων της χώρας του ,αφού μάλλον θα βρεθεί κατηγορούμενος για εθνική προδοσία.
Η (προσωπική) ηθική πρέπει να συνδυάζεται με την δουλειά, αλλά το δίκαιο δεν έχει ηθική.
Από την άλλη μεριά η προπαγάνδα , σε όλες τις μορφές της, πιστεύω ότι αναιρεί την ελευθερία των ανθρώπων και παράλληλα θαμπώνει την κρίση τους.
Ούτε η θρησκεία πρέπει να είναι κάτι που μας περιορίζει ,ή μας καθιστά ανελεύθερους. Αντιθέτως πρέπει να προωθεί την ελευθερία.
Επί παραδείγματι ,οι διαμαρτυρίες των Θιβετιανών για ανεξαρτησία-δηλαδή ελευθερία-από την Κίνα, (ακόμα και στην Ελλάδα κατά την διάρκεια της αφής της Ολυμπιακής φλόγας )συνοδεύονται από την υποστήριξη θιβετιανών βουδιστών καλόγερων. Ας μην πάμε όμως τόσο μακριά, αφού και στην ελληνική επανάσταση η εκκλησία στήριξε τους αγώνες για ελευθερία με κάθε τρόπο.
Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις όπου οι τραβηγμένες ιδεολογίες κάποιων
γίνονται αντικείμενο ελεύθερης συζήτησης ,όπως για παράδειγμα σε sites νεοναζιστών ή κάθε τύπου ρατσιστών.
Τέλος η τέχνη, που δεν πρέπει να έχει όρια και άρα, να είναι ελεύθερη
δεν πρέπει να στρατεύεται ή να εξυπηρετεί σκοπούς ,διότι σε τέτοιες περιπτώσεις
υπερβαίνει τα όρια της ελευθερίας των άλλων. Όπως για παράδειγμα κάποιες αφίσες που πρόσφατα αναρτήθηκαν στα Σκόπια και παρουσίαζαν την ελληνική σημαία-που είναι ένα εθνικό σύμβολο-παραποιημένη και αμαυρωμένη, αφού ο σταυρός είχε μετατραπεί σε σβάστικα. Ο «καλλιτέχνης» αυτού του τερατουργήματος, ισχυρίστηκε πως πρόκειται για τέχνη που δεν προσβάλλει την ελευθερία ή τα πατριωτικά συναισθήματα κανενός. Σε τέτοιου είδους περιπτώσεις καλό θα ήταν να διαχωρίζουμε που σταματά η δική μας ελευθερία και που αρχίζει των άλλων.
Οπότε, συμπαιρένουμε πως η ελευθερία της έκφρασης πρέπει να είναι αντικειμενική, χωρίς όρια ,αλλά ακόμα κι αν έχει όρια αυτά θα πρέπει να είναι
διακριτά ,χωρίς να καταπατούν την ελευθερία του άλλου.
Χ.Κ.
Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)